De composities van Frans Van Hoek komen voort uit zijn 'voeling' met het Tilburgse, het katholieke Brabantse, de Brabantse taal met haar dialecten en met haar toenmalige schilders, zoals de Vlamingen Jeronimus Bosch en Pieter Breughel.

Van Hoek's voorliefde voor polyfonie ontstond op jonge leeftijd tijdens het spelen op toetsinstrumenten. Bij het bespelen ervan bleek dat zowel de linker- als de rechterhand zelfstandige melodieën voortbrachten (wat kenmerkend is voor de polyfone schrijfstijlen uit de muziekperioden vanaf de vijftiende, grofweg Renaissance t/m de achttiende eeuw, de Barok).

Vanuit een innerlijke drang musiceerde en musiceert Frans Van Hoek al jaren - improviserend - in veelal polyfone stijl. Die innerlijke gedrevenheid tot improviserend musiceren is ook de bron voor zijn latere en huidige composities, waarbij duidelijk is dat hij vanuit een al vroeg in zijn leven gevoeld verwantschap met de reeds genoemde perioden componeert. Het is niet zo dat hij schrijft in de stijl ván en dit dan samensmelt tot een nieuw geheel.

De inspiratie voor het schrijven van vocale muziek ontstond begin jaren negentig en komt bij Van Hoek tot stand door emotionele aspecten, vertegenwoordigd in stemkarakters zoals aanwezig bij zangers waar Van Hoek mee samenwerkt. Door de keuze voor bepaalde teksten, melodieën en stijlen, worden emotionele aspecten vaak relativerend, met humor of met een dubbele bodem verklankt. Een voorbeeld hiervan is Bottom Billy (in 'Moral Choral'), waar Van Hoek niet alleen billen als trilpuddingen verklankt, maar ook plat Tilburgs schrijft als ware het high Oxford English (of andersom): "day's prond'an-sheerding is swell so get for them's sky tough and sheerum may to dolley; swell heavy!"  oftewel:  "dees pront en schier ding is wel zo getverdemmes kaaj tof en schier om mee te dollen; zwel heavy!"

De muziek van Van Hoek is organisch, doorwrocht tot in ieder woord en in iedere noot. Door de in één adem met de muziek mee genoteerde tekeningen en bijschriften, vormen zijn partituren vaak ware 'Gesamtkunstwerke'.

Frans Van Hoek is een unieke en opmerkelijke persoonlijkheid in het Tilburgse muzikale cultuurklimaat. Vele vocale groepen staan onder zijn bezielende leiding.Van Hoek laat zowel de beginnende als de wat meer gevorderde zangers ontdekken dat vocale improvisatie een machtig middel is om tot expressief musiceren te komen. Dit leidt tot een gedurfde avontuurlijke benadering van de formeel reeds genoteerde muziek. Via melodische en ritmische oefeningen, leert men een eigen en zelfstandige melodielijn te maken, echter altijd weer in samenhang met die van de anderen. Zo ontstaat tijdens de repetities een arrangement van expressieve meerstemmigheid. Ook leert Van Hoek de zangers zich te verplaatsen in de waarheid achter tekst en melodie om  zo doende haar emotie zingend te treffen. Op een expressieve manier leert men vocaal te communiceren met de partituren en met elkaar. Alleen zó kan de waarachtige essentie achter het formele notenbeeld te voorschijn komen en tot expressieve communicatie – ook met de toehoorders - leiden.